پنج شنبه , ۲۵ مرداد ۱۳۹۷
آخرین مطالب
خانه » حدیث اهل بیت » چهل حدیث گهربار از امام حسن عسکری (ع)   

چهل حدیث گهربار از امام حسن عسکری (ع)   

چهل حدیث گهربار از امام حسن عسکری (ع) 

احادیثی در باب: عبادت، تفکر، شب زنده داری، تواضع، ترگ گناهان، زشتی دو رویی، توجه به حق، آداب نصیحت کردن، توجه به واجبات، دو روزه عمر، ویژه گی های شیعه علی (ع) و …

امام حسن عسگری (علیه السلام):

 

 

  1. لَیسَتِ العِبادَهُ کَثرَهَ الصیّامِ وَ الصَّلوهِ وَ انَّما العِبادَهُ کَثرَهُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ
    عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است.

 

تحف العقول، ص۴۴۸

 

  1. جُعِلتِ الخَبائِثُ فی بَیت وَ جُعِل مِفتاحُهُ الکَذِبَ
    تمام پلیدیها در خانه ای قرار داده شده و کلید آن دروغگویی است.

 

بحار الانوار، ج۷۸، ص۳۷۷

 

  1. کَفاکَ أدبا تَجنُّبُکَ ما تَکرهُ مِن غَیرکَ
    در مقام ادب همین بس که آنچه برای دیگران نمی پسندی، خود از آن دوری کنی.

 

مسند الامام العسکری، ص۲۸۸

 

  1. اِنَّ الوُصُولَ اِلی اللهِ عَزّوجلَّ سَفَرٌ لا یُدرَکُ اِلّا بِامتِطاءِ اللَّیلِ
    وصول به خداوند عزوجل سفری است که جز با عبادت در شب حاصل نگردد.

 

مسند الامام العسکری، ص۲۹۰

 

  1. التَّواضُعُ نِعمَهٌ لایُحسَدُ عَلیها
    تواضع و فروتنی نعمتی است که بر آن حسد نبرند.

 

تحف العقول، ص۴۸۹

 

  1. المُومِنُ بَرَکَهٌ عَلی المُومِنِ وَ حُجَّهٌ عَلی الکافر
    مومن برای مومن برکت و برای کافر، اتمام حجت است.

 

تحف العقول، ص۴۸۹

 

  1. لا تُمار فَیذهَبَ بَهاوُک وَ لا تمازح فَیجتَرَاُ عَلَیک
    جدال مکن که ارزشت می رود و شوخی مکن که بر تو دلیر شوند.

 

تحف العقول ص ۴۸۶

 

  1. اَشَدُّ النّاس إجتهاداً مَن تَرَک الذُّنوبَ
    کوشنده ترین مردم کسی است که گناهان را رها سازد.

 

تحف العقول، ص ۴۸۹

 

  1. لَیسَتِ العِباده کِثره الصِّیام و الصَّلاه، و إنَّما العِبادَه کِثرَه التَّفَکُّر فِی أمرِ الله
    عبادت به زیاد روزه گرفتن و زیاد نماز خواندن نیست، بلکه عبادت به اندیشه زیاد در امر خداست.

 

تحف العقول، ص ۵۱۸

 

  1. بئسَ العَبد عَبدٌ یَکُون ذاوجهَین و ذالسَانینِ، یطرِی أخاه شَاهِداً، و یأکله غائباً، إن أَعطی حَسَده، و إن ابتَلی خَانَه
    چه¬قدر بد است بنده دورو و دو زبان، که در حضور برادرش او را می ستاید و در غیاب او بدگوئیش می کند. اگر عطایی به برادرش رسد حسد برد، و اگر گرفتار گردد او را وانهد.

 

تحف العقول، ص ۵۱۸

 

  1. أقَل النّاس رَاحَه، الحُقُود
    کینه ورز، کم آسایش ترین مردم است.

 

تحف العقول، ص ۵۱۹

 

  1. قَلبُ الأَحمَق فِی فَمِه، و فَمُ الحَکیم فی قَلبِه
    قلب نابخرد در دهان اوست، و دهان خردمند فرزانه در دل او.

 

تحف العقول، ص ۵۱۹

 

  1. مَا تَرکَ الحَقّ عَزیزٌ إلا ذلَّ، و لا أَخَذ بِه ذَلِیل إلا عزَّ
    هیچ عزیزی حق را واننهد جز این که خوار شود، و هیچ خواری به حق نرود جز این که عزیز شود.

 

تحف العقول، ص ۵۲۰

 

  1. خِصلَتان لَیس فُوقَهُما شَیءٌ : الایمانُ بِالله و نَفعُ الإخوان
    بالای دو خصلت چیزی نیست: ایمان به خدا و سود رساندن به برادران.

 

تحف العقول، ص ۵۲۰

 

  1. ما أقبَحَ بِالمؤمِن أَن تَکوُن لَه رَغبَه تَذِلَه
    چه زشت است برای مؤمن، دلبستگی به چیزی که او را خوار کند.

 

تحف العقول، ص ۵۲۰

 

  1. مَن کَان الوَرع سَجِیَّته، و الکَرَم طَبِیعَته، و الحِلم خِصلَته، کَثُر صِدیقُه
    کسی که پارسایی خوی او، بخشندگی طبیعت او و بردباری خصلت او باشد، دوستانش بسیار شوند.

 

مسند الامام العسکری، ص ۲۸۹

 

  1. مَن وَعَظَ أَخاه سِرّاً فَقَد زَانه، و مَن وَعَظَهُ عَلانِیه فَقد شَانَه
    هر که در نهان برادر خود را پند دهد، او را آراسته کرده، و هر که در برابر دیگران پندش دهد، زشتش کرده است.

 

تحف العقول، ص ۵۲۰

 

  1. أورَع النّاس مَن وَقفَ عِند الشُّبهه
    پارساترین مردم کسی است که در هنگام شبهه توقف کند.

 

تحف العقول، ص ۵۱۹

 

  1. أعبَد النّاس مَن أقامَ عَلی الفَرائِض
    عابدترین مردم کسی است که واجبات را انجام دهد.

 

تحف العقول، ص ۵۱۹

 

  1. أَزهَد النّاس من تَرکَ الحَرام
    زاهدترین مردم کسی است که حرام را ترک نماید.

 

تحف العقول، ص ۵۱۹

 

 

  1. إنّکُم فی آجالٍ منقُوصَه و أیّام مَعدُوده و المَوت یَاتی بَغتَه، مَن یَزرَع خَیراً یَحصد غبطَه، و مَن یَزرع شَرّاً یحصد نِدامَه، لکُلِّ زارِع ما زَرعَ، لا یسبِق بَطِیء بِحَظِّه، و لا یُدرِک حَرِیص ما لم یُقدِّر له
    شما عمر کاهنده و روزهای برشمرده ای دارید و مرگ ناگهانی است. آن که تخم نیکی بکارد خوشی برداشت کند، و هر که تخم بدی بکارد پشیمانی برداشت کند. هر که هر چه بکارد همان برای اوست. کندکار را بهره از دست نرود، آزمند آنچه را مقدرش نیست به دست نیاورد.

 

تحف العقول ، ص ۵۱۹

 

  1. لَیسَ مِنَ الاَدَبِ اِظهارُ الفَرَحِ عِندَ المَحزونِ
    شادى کردن در حضور غمگین، از ادب به دور است.

 

غرر الحکم، ح ۱۰۸۷۵

 

  1. اتَّقُوا الله و کُونُوا زیناً ولا تَکُونُوا شِینا، جَرُّوا إلینا کُلَّ مَودَّه، و ادفَعُوا عَّنا کُلَّ قَبِیح
    از خدا پروا نمایید و زینت (و مایه سرافرازی ما) باشید نه مایه ملامت (و سرافکندگی). همه دوستی ها را به سوی ما جذب کنید و هر زشتی را از ما دور نمایید.

 

تحف العقول، ص ۵۱۸

 

  1. شِیعه عَلیٍّ هُم الَّذِین یُؤثِرون إخوانِهم عَلی أنفُسِهم و لَو کَان بِهِم خَصاصَه و هُم الّذینَ لایَراهُم الله حَیثُ نَهاهُم و لا یَفقُدُهُم حَیثُ أمَرهُم، و شِیعه عَلِیٍّ هُم الَّذِین یقتَدُون بِعَلِیٍّ فِی إکرامِ إخوانِهِم المُؤمِنین

 

شیعیان علی (علیه السلام) کسانی هستند که برادران (دینی) خود را بر خویش مقدم می دارند گرچه خودشان نیازمند باشند و شیعیان علی (علیه السلام) کسانی هستند که خداوند آنها را در جایی که نهی کرده نمی بیند و در جاهایی که خواست خدا می باشد غایب نمی باشند و به آنچه امر نموده عمل می کنند و شیعه علی (علیه السلام) در تکریم و احترام برادران مؤمن خود به علی (علیه السلام) اقتدا می نمایند.

 

میزان الحکمه، ج ۵، ص ۲۳۱

 

  1. عَلامَات المُؤمِنین خَمسٌ: صَلاه الإحدی و الخَمسِین و زِیاره الأربَعِین و التَختُّمُ فِی الیَمِین و تَعفِیر الجَبِین و الجَهرُ بِبِسمِ الله الرحمن الرحیم
    نشانه های مؤمنان (شیعیان) پنچ چیز است: خواندن پنجاه و یک رکعت نماز در هر روز (۱۷ رکعت واجب و ۳۴ رکعت نافله)، زیارت اربعین امام حسین (علیه السلام)، داشتن انگشتر در دست راست، و ساییدن پیشانی به خاک و بلند خواندن بسم الله الرحمن الرحیم (در نمازها).

 

روضه الواعظین، ج ۱، ص ۱۹۵

 

  1. عَلیکُم بِالفِکر فِإنَّه حَیاه قَلبِ البَصِیر و مَفاتِیح أبوابِ الحِکمَه
    بر شما باد به اندیشیدن! که تفکر موجب حیات و زندگی دلِ آگاه و کلیدهای درب های حکمت است.

 

الحکم الزاهره، ج ۱، ص ۱۹

 

  1. أکثِروا ذِکرَ الله و ذِکرَ المَوت و تِلاوه القُرآن و الصَّلاه عَلَی النَّبی
    زیاد به یاد خداو مرگ باشید و همواره قرآن بخوانید و بر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) (و آل او) درود بفرستید.

 

تحف العقول، ص ۵۱۸

 

  1. أکیَس الکَیِّسِین مَن حَاسَبَ نَفسَه و عَملَ لِما بَعد المَوت
    زیرکترین زیرکان (و هوشمندترین افراد) کسی است که به حساب نفس خویش پردازد و برای پس از مرگ خویش تلاش نماید.

 

وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۹۸

 

  1. یَا مَن مَواعِیدُه صَادِقَه، یَا مَن أیادِیه فاضِله، یَا مَن رَحمَته واسِعَه، یا غِیاثَ المُستَغِیثِین، یا مُجِیب دَعوَه المُضطَرِّین، یا مَن هُو بِالمَنظَر الأعلَی، وخَلقَه بالمِنزِل الأدنی… فَصَلِّ عَلی مُحَمَّد و آله واهدِنِی مِن عِندِک وافضِ عَلَیَّ مِن فَضلِک وانشُر عَلَیَّ مِن رَحمَتِک وأنزِل عَلَیَّ مِن بَرکاتِک، إنّک أنت الرَّب الجَلیل وأنا العَبد الضَّعیف. وشَتّانَ ما بَیننَا یا حَنّان یا منّان، یا ذالجَلال والإکرام

 

ای خدایی که در وعده هایش راستگوست! ای آفریدگاری که نعمت هایش افزون است! ای کسی که سایه رحتمش گسترده است! ای دادرس دادخواهان! ای اجابت کننده دعای بیچارگان! ای کسی که در بالاترین مرتبه قرار داری و آفریده هایت در پایین ترین منزل جای دارند!… بر محمد آل او درود فرست و خودت مرا هدایت کن و فضل خودت را بر من افاضه کن و رحمت خود را بر من فراگیر ساز و برکات خودت را بر من نازل گردان، همانا که تو پروردگار بزرگ هستی و من بنده ضعیف و ناتوان; و چقدر تفاوت است بین من و تو، ای خدای مهربان و بخشاینده و ای صاحب جلالت و بزرگواری.

 

مصباح المتهجد، ص ۲۲۷

 

  1. فَاعلَم یَقِیناً یا اسحاق! إنَّه مَن خَرَجَ مِن هَذِه الدُّنیا أعمی فَهُو فِی الآخِره أعمی وأضَل سَبِیلا، یَابن اسماعیل! لَیس تعمِی الإبصار ولکِن تعمی القُلُوب الَّتِی فِی الصُّدور، وذلِک قَول الله فِی مُحکَم کِتابه حِکایه عَنِ الظّالِم إذ یَقُول «ربّ لِمَ حَشرتَنی أعمی وقد کُنتُ بَصِیراً قال کَذلِک اتتک آیاتنا فنَسِیتُها وکَذلِکَ الیَوم تُنسی
    ای اسحاق! یقین بدان هر کس از این دنیا نابینا [و گمراه] رود او در آخرت نیز نابینا و گمراه خواهد بود . ای پسر اسماعیل! مقصود از نابینایی، کوری چشم نیست، بلکه قلب هایی هستند که در اندرون سینه ها قرار دارد که کور می شوند و این همان سخن پروردگار متعال است که در کتاب محکم خویش از ستمگری حکایت می کند که وی [هنگامی که روز قیامت نابینا محشور می شود با اعتراض به خداوند] می گوید: «خداوندا! چرا مرا نابینا محشور کردی، در حالی که در دنیا بینا بودم. خداوند می فرماید: همچنان که در دنیا آیات ما به تو رسید و آن ها را به فراموشی سپردی، همین طور امروز تو از فراموش شدگانی.

 

تحف العقول، ص ۴۸۴

 

  1. والله لَیَغیبَنَّ غِیبَهً لایَنجُوفِیها إلا مَن ثَبَّتَهُ الله عَزَّوجَل عَلی القولِ بِإمامَتِه و وَفَّقَه لِلدُّعاءِ بِتعجِیل فَرجِه
    به خدا سوگند مهدی (ارواحنافداه) آن گونه نهان خواهد گشت که هیچ کس در زمان غیبت او، از گمراهی و هلاکت نجات نخواهد یافت؛ مگر آنان که خدای عزوجل بر اعتقاد به امامت آن حضرت پایدارشان دارد و در دعا برای تعجیل فرج مقدسش، موفقشان فرماید.

 

کمال الدین، باب ۳۸، حدیث اول

 

  1. لِلقُلوبِ خَواطِرٌ مِن الهَوی و العُقُول تَزجُر و نزادُ فِی التَّجارُبِ عِلمً مُستَأنَف و الإعتِبار یُفِید الرّشاد
    دل ها را خاطره هایی از هوا و هوس است، ولی عقل ها مانع می شوند و در کوران تجربه ها، دانش تازه ای به دست می آید. پند و عبرت گرفتن، مایه هدایت است.

 

نزهه الناظر، ص ۷۲

 

  1. إیّاک وَالإذاعَهَ وطَلَبَ الرِّئاسَهِ فَإنَّهُما یَدعوانِ إلَى الهَلَکَهِ
    از افشاى اسرار و ریاست طلبى بپرهیز که این دو آدمى را به هلاکت می کشاند.

 

تحف العقول، ص ۴۸۷

 

  1. نَحنُ کَهفٌ لِمَنِ التَجَأَ إلَینا
    ما پناهگاهى هستیم براى کسى که به ما پناه آورد.

 

اهل بیت، ج ۱ ص ۲۴۸ ح ۳۴۸

 

  1. مِن الذُّنوبِ الَّتِی لاتُغفَر: لَیتَنی لا أؤاخِذ إلا بِهذا
    از گناهانی که آمرزیده نشود این است که گفته شود: کاش بجز بر این گناه مؤاخذه نشوم.

 

تحف العقول، ص ۵۱۷

 

  1. الإشراکُ فِی النّاسِ أخفَی مِن دَبِیب النَّمل عَلَی المَسح الأسوَد فِی اللَّیله المُظلمَه
    شرک در میان مردم از جنبش مورچه بر روپوش سیاه در شب تار نهان تر است.

 

تحف العقول، ص ۵۱۷

 

  1. إنَّ الوصُول إلی الله عزوجل سَفَر لایُدرِک إلا بِامتِطاءِ اللَّیل
    رسیدن به خداوند متعال، سیر و سفری است که جز با شب زنده داری حاصل نگردد.

 

مسند الامام العسکری، ص ۲۹۰

 

  1. جُرأه الوَلَد عَلی والِدِه فِی صِغرِه تَدعُو إلی العُقوقِ فِی کِبَره
    فرزندی که به پدرش گستاخی کند، چون بزرگ شد عاق و ناسپاس گردد.

 

تحف العقول، ص ۵۲۰

 

  1. حُسنُ الصُّوره جَمالُ ظاهِرٍ، و حُسنُ العَقلِ جَمالُ بَاطِن
    صورت نیکو، زیبایی ظاهری است، و عقل نیکو، زیبایی باطنی است.

 

بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۳۷۹

 

  1. مِن الفَواقِر الَّتِی تقصِم الظَّهر، جَارٍ إن رَأی حَسَنه أَطفَأَها و إِن رَأی سَیِّئَه أَفشَاها
    از بلاهای کمرشکن، همسایه¬ای است که اگر کار خوبی ببیند، نهانش سازد، و اگر بد¬کرداری بیند آن را فاش کند.

 

تحف العقول ، ص ۵۱۷

منبع: http://www.al-falah.ir/portal/?pageID=461

خبرنامه آرمان مهدویت

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*